یاداشت دویست پنجاه سوم : ما و شهدا

به بهانه تشیع پیکر 135 شهید تهران

یکی از مسائلی که در مورد شهدا همه شنیده ایم جمله معروفی است که میگوید مداد العلما افضل من دماء شهدا که ترجمه آن چنین است : قلم دانشمندان از قطره خون شهدا بالاتر است خب چه می شود که یک خودکار و قلم از خون یک انسان در راه خدا مهمتر می شود؟

جواب سوال چنین است که یک صحبت گفتار و نوشتار عالم دینی است که باعث شعف جنش و حرکت بین جوانان می شود تا در صحنه نبرد با دشمنان اسلام پیکار نماید لذا اگر این قلم و این صحبت و منبر نباشد شهیدی هم وجود ندارد لذاست که می فرماید قلم یک عالم دینی که بتواند بین مردم خودش جنبش ایجاد نماید از خون آن شهید ارزشش بیشتر است

یاداشت دویست پنجاه دوم : دفائن العقول

یکی از مسائلی که ما در مورد انبیا و تمام هادیان الهی باید بدانیم این هست که هیچ نبی حرف تازه نگفت بلکه پیامبران الهی معدن‌شناسانی هستند که تلاش و کوشش آنها این هست که به ما بگویند و بفهمانند که درون ما چیست ما چه بوده ایم و قرار هست به کجا برویم  لذا تعبیر «وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُولِ) [1]هم همین است

پی نوشت :

1.نهج البلاغه(للصبحی صالح), خطبه1.

یاداشت دویست پنجاه یکم :ما با کعبه زندگی می‌کنیم

 تمام کارهای شبانه‌روزی ما با کعبه است. اگر بگوییم ما با کعبه نفس می‌کشیم اغراق نکردیم. نمازهای ما که به طرف کعبه است، کارهای مذبح و کشتارگاه به طرف کعبه، احتضار مرده‌ها به طرف کعبه، نماز میت به طرف کعبه، دفن میت به طرف کعبه، اینها کارهای واجب است. کارهای مستحب؛ نشستن ما مستحب است رو به طرف کعبه باشد، کارهای حرام؛ دستشویی‌ها نباید به طرف کعبه باشد، نه رو به قبله باشد نه پشت به قبله باشد. بهترین مجالس و بهترین نشستن‌ها هم نشستن رو به قبله است و دعا اگر بخواهد مستجاب بشود در صورتی است که انسان به طرف کعبه بنشیند. اصلاً شبانه‌روز ما با کعبه نفس می‌کشیم. این که در تلقین‌ها و در سایر عبادات می‌گوییم: «وَ الْکَعْبَةُ قِبْلَتِی»؛ یعنی اصلاً ما با کعبه زنده‌ایم.

یاداشت دویست پنجاهم : ساده زیستی اهل بیت

 

امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) فرمود «من دنیا را طلاق دادم، و اهل دنیا نیستم» ؛ یعنی نه در دوران کودکی اهل لهو و لعب بودم؛ نه در دوران کهولت اهل تفاخرم و نه در دوران سالمندی اهل تکاثر هستم.

 وقتی از امام ششم(سلام الله علیه) سؤال کردند امام هفتم کیست؟ بعد از شما چه کسی به مقام شامخ امامت می‌رسد؟ حضرت فرمودند: «من لا یلهو و لا یلعب»؛ کسی که اهل بازیچه نیست؛ در این حال، امام هفتم، موسی‌بن جعفر(علیهما السّلام) وارد شد، در حالی که بچهٴ چندساله‌ای بیش نبود و یک گوسفند و برّه‌ای هم در اختیار حضرت ابی‌ابراهیم امام کاظم(سلام الله علیه) بود، همین که امام هفتم(سلام الله علیه) با این وضعِ کودکانه وارد شد، به این گوسفند فرمود: «اسجدی لربّک» آن‌گاه امام ششم(سلام الله علیه) امام هفتم را در بغل گرفت و فرمود: «بأبی و امی من لا یلهو و لا یلعب» ؛ پدرم و مادرم فدای بچّه‌ای بشود که او اهل لهو و لعب نیست؛ در کودکی می‌فهمد که با گوسفند هم چه سخن بگوید؛ این اصلاً اهل دنیا نیست. کسی که اهل بازیچه نیست، اهل دنیا نیست. دنیا جز نیرنگ چیز دیگر نیست، هر کسی را با یک نیرنگ فریب می‌دهد؛ ما را با القاب فریب می‌دهد که چه لقبی را برای ما گفتند، انسان اگر بخواهد بداند اهل دنیاست یا نه، ببیند با لقب فریب می‌خورد یا نه؟ نیرنگ در او اثر می‌گذارد یا نه؟ بعضیها فقط در دنیا زندگی می‌کنند؛ بعضی اصلاً اهل دنیا نیستند و بعضی هم گاهی گرفتار دنیا می‌شوند