یاداتشت دویست چهل نهم : مومنان و رسول ما حق چنین کاری را ندارد

خدای متعال در آیه 113 سوره مبارکه توبه می فرمایند که نه رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) نه حتی کسی  از مؤمنین، حق ندارد برای مشرکین استغفار کند  حتی اگر آن مشرک از ارحام انسان و بستگان  باشد لذا در آیه بعد می فرماید حتی اگر حضرت ابراهیم هم برای جناب آذر استغفار کرد این استغفار از روی وعده ای بود که حضرت ابراهیم به او داده بود.

لذا اگر خدای متعال حق طلب استغفار برای مشرکین را به مومنین  نداده است دیگری در مورد وابستگی اقتصادی فکری و فرهنگی به مشرکین حکمش روشن است.

یاداشت دویست چهل هشت : از دست دادن قدرت تعقل، علت کوری کافران و منافقان

یکی از مسائلی که قرآن کریم به آن اشاره میکند  این هست  که اگر کسی آن قدرت تعقّل خود را از دست داده باشد  قرآن کریم او را کور می نامد  قرآن میفرماید: در درون انسان یک چراغ روشنی به نام قلب و عقل است اگر آن چراغ خاموش شد این انسان از نظر دل کور است که در سورهٴ «حج» فرمود: ﴿لاَ تَعْمَی الأَبْصَارُ وَلَکِن تَعْمَی الْقُلُوبُ الَّتِی فِی الصُّدُور﴾ اگر نهان کسی کور بود دیگر حق تشخیص ندارد، اگر عقل نداشت کور است [و] اگر عقل داشت میفهمد کلام‌الله چیست و کلام‌البشر چیست و فرق این دو کلام چیست؟ و اگر کسی نتوانست مانند یک کلامی سخن بگوید و عاجز بود؛ معلوم میشود آن کلام، کلام بشر نیست و کلام‌الله است، اینها را میفهمد. و اگر این راههای فهم برای او باز نبود این کور است. 

یاداشت چهل هفتم : مدار بهرمندی از قرآن کریم

در بحث  اوصاف متّقیان که این اوصاف از  قرآن  کریم استفاده می‌شود این هست که  قرآن باعث هدایت آنهاست، در این بحث مسائلی را خدای سبحان مطرح کرد که برخی از آنها مربوط به تقوای اعتقادی است؛ بعضی از آنها ناظر به تقوای عبادی و بعضی ناظر به تقوای مالی است پس اوصاف متقیان تقوی در سه محور هست یکی تقوای اعتقادی دیگری تقوای عبادی و تقوای مالی .

 در تقوای اعتقادی، خدای متعال اوّل ایمانِ به غیب را مطرح فرمود، و تفصیلاً بیان فرمود که نه تنها ایمان به مبدأ و توحید لازم است، بلکه ایمان به جمیع وحی و جمیع رسالتهای الهی لازم است و یقین به قیامت هم لازم است. پس اگر کسی ایمان به نبوّت عامّه و خاصّه نداشت از قرآن بهره نمی‌برد؛ چه اینکه اگر کسی به توحید معتقد نبود از قرآن طرفی نمی‌بندد.

یاداشت چهل ششم :اقامه نماز عامل طهارت انسان می شود

آن نمازی می‌تواند جلوی فحشا و منکر را بگیرد که ایستاده باشد؛ مثل آن انسانی که می‌تواند در برابر دشمن بایستد در حالتی که ایستاده باشد.

 اگر برای نماز یک سلسله ‌آثاری در قرآن کریم ذکر شده است که نماز آن آثار را دارد و هر گونه پلیدی را دفع می‌کند، باید مقاوم باشد، خود قائم باشد و قیام داشته باشد تا بتواند هر گونه پلیدی را دفع کند. 

هیچ گناهی نیست که نماز با آن در نبرد نباشد و آن را دفع نکند، چون ﴿إِنَّ الصَّلاَةَ تَنْهَی عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنکَرِ﴾ ، این مطلق است و «جنس» مراد است؛ نه فحشا و منکرِ خاص. این طور نیست که کاربرد نماز این باشد که جلوی بعضی از گناهان را بگیرد، گناهی نیست که نماز با آن مبارزه نکند و آن را دفع نکند. پس این قدرت را نماز دارد که بالقول‌المطلق انسان را طاهر کند.