یاداشت صدو هشتاد هشت : قدم در مسیر عبادت

شیطان  در همه حالات وسوسه می‌کند. اما وقتی انسان وارد نماز می شود او همه نیرو های خود را آماده می‌کند که انسان هرگز در نماز حضور قلب پیدا نکند لذا در کارهای عادی شیطان خیلی مزاحم نیست اما وقتی انسان درمسیر عبادت قدم می گذارد او تمام  ذریّه‌اش را بسیج می‌کند که انسان را سرگرم غیر خدا کند. 

برای اینکه انسان از این تهاجم همگانی شیطان در نماز مصون بماند و شیطان چیزی را معبود انسان نکند بزرگان دین گفته‌اند که شما اوّل معبودتان را تعیین بکنید سپس عبادت را انجام دهید یعنی اول نگویید من عبادت می‌کنم تا حالا معبودش پیدا شود بلکه اول انسان خدای متعال را به یاد می آورد و سپس مشغول عبادت میشود تا  شیطان نتواند خاطراتی را در ذهن مان هست ورق بزند و حضور قلب را از ما سلب کند

 اگر بگویید نعبد، قبل از اینکه الله را بگویید او در ذهن خاطراتی را آورده و اما اگر بگویید *«ایاک»*، معبود را اول معین کنید دیگر جا برای وسوسه شیطان نیست به همین خاطر او دیگر نمی‌تواند معبودی را در ذهن و درجان ما  بیاورد چون ما معبود را اول معین کردیم.

یاداشت صدو هشتاد هفتم: شهود

شهدا در روایات و احادیث بر گروه فراوانی اطلاق می‌شود. خیلی‌ها ممکن است شهید باشند،  اما شهید میدان معرکه حساب دیگری دارد. حضرت امام سجاد دعایش این است که خداوندا ما را در نظم سلکِ صف شهدای به سیوف اعداء قرار بدهی. چون اگر کسی توفیق آنرا داشت که آشنا به وظیفه باشد و عارف به احکام باشد در حد خود، کوتاهی نکند و محب اهل بیت عصمت و طهارت باشد، میشود «مات علی فراشه مات شهیدا»(1) . 

مثلا  بانویی که در هنگام بارداری خواست مادر بشود،‌ اگر فوت شد در ایام نفاس ماتت شهیده(2). و یا  «من قتل دون ماله فهو شهید»(3) اگر در خانه‌اش یک کسی به او حمله کرد او رفت دفاع بکند، کشت او هم شهید است به همه این موارد شهید اطلاق میشود. 

در بسیاری از موارد در فقه عنوان شهید، بر اینها اطلاق شده است یعنی ثواب دارد اما نه ثواب آن چنانی که یک رزمنده در میدان جنگ داردچیز دیگری است  خیلی‌ها را در فقه و در روایات شهید می‌گویند، یعنی بخشی از درجات و فیوضات شهدا را خدای سبحان به اینها می‌دهد. اما امام به خدای سبحان عرض می‌کند: که آن شهیدی که با شمشیر دشمنان در میدان جنگ کشته شد، ما در آن صف جا بگیریم. «حمدا نصیر به فی نظم الشهداء بسیوف اعدائه انه ولی حمید»(4) آن توفیق را خدا به ما بدهد که در صف شهدا قرار بگیریم، کدام شهدا؟ شهدای مطلق که افراد عادی هم احیانا آن ثواب را دارند یا موارد دیگر هم به آنها شهید اطلاق شده است ؟‌ نه شهدای به سیوف اعدا، با شمشیر دشمنان خدا. پس اگر کسی در شرائط عادی مرد که ثواب شهید را به او می‌دهند آن منظور نیست او یک ثواب کمی دارد. یا اگر کسی رو مسائل قومیت و رو مسائل نژادی و رو مسائل آب و خاک جنگید، این آن فضیلت عظیم را ندارد. اگر کسی جنگید «لتکون کلمه الله هی العلیا و کلمه الظالمین هی السفلی»(5) این که الان در میدانهای جنگی و در سنگرهای ما هست این. اگر کسی در راه حفظ دین جنگید، با شمشیر دشمنان خدا کشته شد، آن شهید والا مقامی است که امام سجاد (علیه السلام) می‌گوید:  ما را در صف این شهدا قرار بدهد. 

پی نوشت :

1.بحار، ج، 52، ص 144؛ «کل مؤمن شهید و إن مات علی فراشه فهو شهید ...».

2. مستدرک الوسائل، ج 2، ص 41؛ «قال (صلّی‌الله ‌علیه ‌و آله ‌و سلّم): من ماتَت فی حیضها ماتت شهیدة».

3. وسائل الشّیعه، ج 15، ص 122؛ «قال من الفاظ رسول الله (صلّی‌الله‌علیه‌وآله): من قتل دون ماله فهو شهید».

4. صحیفه سجادیه، دعای 1.

5. مستدرک الوسائل، ج 12، ص 191.

یاداشت صدو هشتاد ششم: صبر انقلابی

حضرت موسیٰ بعد از پیامبر شدنشان وقتی  به مصر آمدند و آن معجزه را نشان دادند و  مردم را به حق دعوت کردند -خب، بنی‌اسرائیل منتظر بودند چون از گذشته خبر داده شده بود که یک منجی‌ای خواهد آمد و آن منجی هم موسیٰ است؛ حالا موسیٰ آمده، منتظر بودند بمجرّدی‌که موسیٰ آمد، دستگاه فرعون کن‌فیکون بشود؛ اما سریع این اتفاق نیفتاد 

 قرآن میگوید آمدند پیش حضرت موسیٰ و گفتند که «اوذینا مِن قَبلِ اَن تَأتِیَنا وَ مِن بَعدِ ما جِئتَنا»؛(۱)  پس تو که آمدی چه فرقی کرد؟ چه تفاوتی کرد؟ قبل از اینکه بیایی هم فرعونیان ما را آزار میکردند، زیر فشار بودیم، حالا هم که آمدی باز زیر فشاریم.

این آن حالت بی‌صبریِ بنی‌اسرائیلی است؛ بی‌صبری. حضرت موسیٰ گفت خب صبر کنید: اِنَّ الاَرضَ لله یورِثُها مَن یَشاءُ مِن عِبادِه وَ العاقِبَةُ لِلمُتَّقین؛(2) تقوا اگر داشته باشید، عاقبت مال شما است؛ صبر لازم است.

پی نوشت :

1.سوره‌ی اعراف، بخشی از آیه‌ی ۱۲۹
2.سوره‌ی اعراف، بخشی از آیه‌ی ۱۲۸؛ «... زمین از آنِ خدا است؛ آن را به هرکس از بندگانش که بخواهد میدهد؛ و فرجام [نیک] برای پرهیزکاران است.»

یاداشت صدو هشتاد پنجم: گاهی می چینند گاهی آرام می شوند!

وجود مبارک پیغمبر(صلّی الله علیه و آله و سلّم) در معراج دیدند  که فرشته‌های که مشغول ساخت ساز منازل مومنین در بهشت هستنند گاهی می‌چینند، گاهی آرام می‌شوند!

 حضرت از فرشته‌ای که همراهش بود سؤال کرد که ملائکه که خسته نمی‌شوند پس چرا گاهی می‌چینند، گاهی نمی‌چینند؟ فرشته مقرب خداوند عرض کرد اینها منتظر مصالح ساختمانی‌اند که برایشان بیاید تا اینها بچینند حضرت  فرمود خب مصالح چیست؟ عرض کرد اعمال صالح، اذکار، عقاید، «لا إله الاّ الله»، «سبحان الله» کارِ خیر، نیّت خیر، اقدام خیر هر کار خیری که انسانِ مؤمن انجام می‌دهد این «لِبنة من ذهب ولِبنة من فضّه»1. آجر می‌شوند می‌دهند به ملائکه اینها غُرف مبنیه را می‌چینند و انسان خلیفةالله است در ساختن بهشت این مقام برای ماست.

 پی نوشت :

وسائل الشیعه جلد 7 صفحه 188.